Formy sztucznego zapłodnienia

Można mówić o sztucznym zapłodnieniu w sensie szerokim i w sensie ścisłym. Pierwsze polega na zastosowaniu środków medycz­nych służących umożliwieniu lub ułatwieniu dokonania naturalnego aktu seksualnego lub też osiągnięcia zapłodnienia, drugie zaś zastępuje i wyklucza naturalny akt małżeński.

  • Zapłodnienie sztuczne w sensie szerokim

Metoda Gift (Gamete intra Fallopian Transfer) jest najbardziej znaną metodą tej formy sztucznego zapłodnienia. Polega ona na monitorowaniu dojrzewania komórki jajowej i przemieszczania się jej w odpowiednim czasie do jajowodu. Równocześnie przenosi się do jajowodu plemniki. Zabieg ten mający różne odmiany służy ułatwieniu zapłodnienia.

Kongregacja do Spraw Doktryny Wiary nie wypowiada się szczegółowo na temat tych technik, a jedynie zajmuje stanowisko ogólne, dotyczące tych przypadków, w których środek techniczny nie zastępuje aktu małżeńskiego, lecz ułatwia go i stanowi pomoc do osiągnięcia jego celu. „Jeżeli środek techniczny ułatwia akt mał­żeński lub pomaga osiągnąć naturalny jego cel, może być moralnie uznany za godziwy”. Za przyjęciem tych metod przemawiałaby więc obecność naturalnego aktu małżeńskiego, jego zaś wykluczenie byłoby argumentem przeciwko. Wydaje się, że praktycznie metody te, z racji czysto technicznych, wykluczają akt małżeński. Dlatego też z etycznego punktu widzenia wątpliwa jest ich przydatność. Przeciwko tym metodom przemawia także fakt, że w ich następstwie dochodzi do częstych poronień zaistniałych na tej drodze embrionów.

  • Zapłodnienie sztuczne w sensie właściwym

Sztuczne zapłodnienie w sensie właściwym może mieć dwie zasadnicze postacie.

  1. Zapłodnienie wewnątrzustrojowe przy pomocy sztucznej inseminacji
  2. Zapłodnienie pozaustrojowe in vitro, tzw. FIVET (określenie pochodzi od francuskich słów: fecondation in vitro et transfert d’embrion), czyli zapłodnienie w probówce i przeniesienie embrionu do ustroju matki. Idea zapłodnienia in vitro pojawiła się po raz pierwszy w roku 1937 w nie podpisanym artykule opublikowanym na łamach New England Journal of Medicine. Pierwsze dziecko z probówki urodziło się 25 lipca 1978 roku w Anglii. Była nim Louise Browne. Drugie przyszło na świat parę miesięcy później w Australii. Szacuje się, że do roku 1990 zostało „wyprodukowanych” przy pomocy sztucznej inseminacji około 30 000 dzieci. Niektórzy uwa­żają te cyfrę za zaniżoną ponieważ istnieją przesłanki, że do roku 1991 tylko w RFN zostało powołanych do istnienia przy pomocy sztucznej inseminacji (głównie heterogenicznej) około 20 000 dzieci12.

Zarówno sztuczne zapłodnienie wewnątrzustrojowe jak też i pozaustrojowe (czyli in vitro), może mieć podwójny charakter: homogeniczny i heterogeniczny, czyli wewnątrzmałżeński i pozamałżeński.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.