Wiadomości ogólne

Partycypacja ciała w godności człowieka określa również sposób przekazywania cielesnego życia. Nie każdy bowiem sposób repro­dukcji jest godny człowieka. Na obecnym poziomie rozwoju nauk medycznych i świadomości etycznej można wyróżnić dwa sposoby podejścia do przekazywania życia ludzkiego, które całkowicie różnią się od siebie. Pierwszy wychodzi z założenia, że życie jest darem i owocem miłości małżeńskiej. Drugi natomiast traktuje życie ludz­kie, a w konsekwencji i dziecko, jako przedmiot produkcji.

Uniwersalnym i stałym doświadczeniem ludzkim jest łączenie przekazywania życia z miłością małżeńską. Prokreacja jest nie tylko aktem biologicznym, ale jest również aktem osobowym. Rodzenie jest czymś więcej niż tylko zwykłą funkcją płciową ludzkiego organizmu. Jest to realizacja ludzkiego życia i aktualizowanie wartości osobowych oraz personifikujących. Istnieje bowiem ścisły związek pomiędzy miłością a życiem. „Płodność jest owocem i zna­kiem miłości małżeńskiej, żywym świadectwem pełnego, wzajemne­go oddawania się małżonków: Prawdziwy szacunek dla miłości małżeńskiej i cały sens życia rodzinnego zmierzają to tego, żeby małżonkowie, nie zapominając pozostałych celów małżeństwa, skłonni byli mężnie współdziałać z miłością Stwórcy i Zbawiciela, który przez nich wciąż powiększa i wzbogaca swoją rodzinę”.

Przekazywanie życia ludzkiego ma swój własny charakter będący konsekwencją właściwości osoby ludzkiej. Jest to charakter osobowy. Dzisiaj są możliwe co prawda inne niż naturalne sposoby przekazywania życia, np. poprzez łączenie komórek rozrodczych w probówce. Trzeba jednak z naciskiem zaznaczyć, że formy te nie mają charakteru osobowego. I chociaż są one dozwolone w przy­padku zwierząt i roślin, nie mogą być stosowane w przypadku człowieka, ponieważ nie respektują godności osoby ludzkiej.

Nierozerwalny związek pomiędzy miłością a zrodzeniem ludz­kiego życia zawarty jest w samej naturze ludzkiej rozrodczości, która jest przekazywaniem życia od osoby do osoby (dokładnie od osób do osoby). Płodność jest usprawiedliwiona tylko wtedy, gdy pochodzi z miłości małżeńskiej. Tylko bowiem miłość małżonków-rodziców szanuje i promuje rodzoną osobę (dziecko) w jej osobowej godności, rezygnując z każdej formy jej instrumentalnego traktowania.

Osoba jest jedynym bytem, który ma znaczenie sam w sobie a nie w racji istnienia dla kogoś innego. Z tego powodu nie każdy sposób poczęcia i zrodzenia dziecka jest właściwy. Godny człowieka sposób powoływania do istnienia (prokreacji) jest wtedy, gdy spełnione są następujące warunki:

  1. Dokonuje się w małżeństwie. Dziecko bowiem nie może być owocem każdej miłości. Powinno być owocem miłości małżeńskiej, która jest miłością pełną wierną i wyłączną.
  2. Uwzględnia mowę ciała i aktu małżeńskiego. Miłość jest egzystencjalną postawą i mową człowieka i posiada swój własny język – ciało. Jest to język uniwersalny i indywidualny zarazem, poprzez który człowiek wyraża się w pełni, ponieważ z nim się utożsamia. Ciało bowiem jest integralnym elementem struktury człowieka Miłość małżeńska wyraża się przy pomocy tego języka ciała ludzkiego uwzględniając sfery istnienia małżonków (fizyczną psychiczną i duchową), ich potrzeby i hierarchię wartości. Chociaż ta miłość znajduje swój wyraz w całym życiu małżeńskim, najpełniej wyraża się ona w akcie małżeńskim. Dlatego też mówi się o „mał­żeństwie dopełnionym”. Jest to określenie pełne sensu, ponieważ akt seksualny dopełnia komunii małżeńskiej. Nie jest to akt tylko fizyczny, ale osobowy, który jest sposobem wzajemnego, pełnego obdarowania się małżonków.
  3. Uwzględnia jednoczący i prokreatywny charakter aktu małżeń­skiego. Zarówno doświadczenie ludzkie, jak i analiza filozoficzna ukazuje podwójne znaczenie aktu małżeńskiego, który z jednej strony umacnia wzajemną więź małżonków (element jednoczący), a z drugiej strony jego naturalnym skutkiem jest przekazanie życia (prokreacja).
  4. Uwzględnia współpracę małżonków z Bogiem Stworzycielem i Zbawicielem. „Miłość małżeńska najlepiej objawia nam swą praw­dziwą naturę i godność dopiero wtedy, gdy rozważamy, że początek swój czerpie ona – jakby z najwyższego źródła – z Boga, który jest Miłością i Ojcem, od którego bierze nazwę wszelki ród na niebie i na ziemi”.

Wymienione warunki nabierają wielkiej wagi ze względu na coraz częstsze przypadki powoływania do życia ludzkich istot przy pomocy sztucznej inseminacji. Ocena etyczna takich ingerencji medycznych w osobowy proces przekazywania życia powinna brać pod uwagę respektowanie tych warunków. Przede wszystkim zaś przy każdej ocenie takich ingerencji trzeba pamiętać, że „istnieją dwie podstawowe wartości związane z technikami przekazywania życia: życie istoty ludzkiej powołanej do istnienia i wyłączność jego przekazywania w małżeństwie”.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.