Alkoholizm

W Polsce używa alkoholu około 90% mężczyzn i 70% kobiet. Codziennie pijanych jest około 3 milionów osób. Nadużywa alkoholu około 5 milionów. Statystycznie na jednego Polaka przypadało w latach 1993-1994 około 11 litrów spirytusu. Są to najwyższe dane w historii naszego narodu. Częste używanie napojów alkoholowych, nawet niskoprocentowych, może prowadzić do ciężkich zaburzeń ogólnoustrojowych, które określa się jako zespół uzależnienia od alkoholu (choroba alkoholowa). Alkoholizm długotrwały prowadzi do degradacji biologicznej, psychicznej i społecz­nej. Od alkoholizmu należy odróżnić pijaństwo, czyli nadużywanie alkoholu. Uważa się na podstawie badań, że około 10% naduży­wających alkoholu staje się alkoholikami. W Polsce odsetek ten jest wyższy, około 20 % pijących.

  • Objawy alkoholizmu

Częste spożywanie alkoholu może prowadzić do uzależnienia psychicznego. Początkowo w sytuacjach trudnych, wywołujących dyskomfort psychiczny, człowiek sięga się po alkohol jako środek łagodzący i eliminujący stresy. Po określonym czasie używania alkoholu (u kobiet może to nastąpić już po dwóch latach, u mężczyzn okres ten jest dłuższy) występuje trwałe uszkodzenie kontroli picia, a więc uzależnienie. Obok uzależnienia psychicznego istnieje w przypadku alkoholu również uzależnienie biologiczne charakte­ryzujące się wzrostem tolerancji organizmu na alkohol oraz nastę­pującym po tej konsumpcji tzw. zespołem odstawienia alkoholu (kac), w czasie którego chory czuje się ogólnie rozbity, ma różnorodne niedyspozycje organizmu (ból głowy, wymioty, nudności, kołatanie serca), jest drażliwy i mało sprawny psychicznie. We współczesnej nauce alkoholizm uważany jest za chorobę biopsychospołeczną wyróżniającą się tym, że u każdej osoby przebiega ona inaczej.

  • Przyczyny alkoholizmu

Przyczyny alkoholizmu nie zostały dotychczas wystarczająco wyjaśnione. Uważa się, że do powstania choroby alkoholowej dochodzi pod wpływem interakcji czterech grup czynników, które mogą zarówno wywierać wpływ predysponujący jak i chroniący. Są to:

  1. dostępność napojów alkoholowych (łatwość ich nabywania, niska cena, brak ograniczenia sprzedaży ze względu na wiek);
  2. czynniki socjokulturowe (reklama, obyczaje społeczne i rodzinne, postawy wobec pijących, obyczaje grup rówieśniczych – zwyczaje „oblewania” wydarzeń osobistych i społecznych);
  3. czynniki psychologiczne (frustracje, tzw. „ból istnienia”, czyli cierpienia wewnętrzne związane z egzystencją poziom samokontroli, hierarchia wartości; czynniki te zmieniają się w zależności od wieku i sytuacji egzystencjalnej człowieka);
  4. czynniki biologiczne (poprawa funkcjonowania organizmu pod wpływem alkoholu i w konsekwencji poprawa samopoczucia).

Czynnik biologiczny może być wrodzony (prawdopodobnie jest nim niezidentyfikowane zaburzenie przemiany materii będące konsekwencją odchyleń bio­chemicznych, które znika pod wpływem alkoholu, jeżeli organizm się z nim zetknie. Obecność tego czynnika u człowieka zwiększa ryzyko alkoholizmu tylko wtedy, gdy zadziała oprócz niego jeszcze jeden z wyżej wskazanych czynników. Badania wykazują że kto raz został alkoholikiem, pozostaje uzależniony do końca życia.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.