Ciągłość uzależnienia

Uzależnienie powstaje po określonym czasie podejmowania danych działań. Continuum danych czynności polega na tym, że człowiek przyzwyczaja się do nich (adaptacja), ma skłonność, a nawet przymus ich powtarzania. Przy powtarzaniu czynności po­jawia się swoista progresja, polegająca na tym, że owe czynności muszą być coraz bardziej intensywne (tolerancja), wykonywane z coraz większym wewnętrznym zaangażowaniem, zajmują one coraz więcej czasu i mają coraz większe znaczenie dla człowieka uzależnionego. Człowiek potrzebuje systematycznego zwiększania określonych działań dla osiągnięcia zaspokojenia. Mechanizm uzależniania się powstaje w ten sposób, że organizm przyzwyczaja się do otrzymywanej dawki i domaga się jej zwiększonej porcji. Tak powstaje błędne koło prowadzące do zatrucia organizmu lub innej destrukcji. Przymus powtarzania danej czynności pozwala stwierdzić obecność uzależnienia. Ciągłość zachowań nie oznacza jeszcze, że uzależnienie przyjęło swój ostateczny kształt. Każde uzależnienie bowiem podlega procesowi ustawicznego rozwoju, a ulegający mu człowiek w mniejszym lub większym stopniu traci panowanie nad swoim życiem.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.