Kryterium śmierci dawcy

Nieprzekraczalną granicę pobierania transplantowanych organów stanowi ludzkie prawo do życia. Prawa tego nie wolno naruszyć. Dlatego pojawia się pytanie o metodę ustalania zgonu. Śmierć człowieka jest procesem rozciągniętym w czasie. Ustanie wszystkich funkcji życiowych w organizmie sprawia, że pozostające w nim narządy są nieprzydatne do transplantacji. W związku z tym pojawiła się potrzeba ustalenia takiego kryterium śmierci człowieka, które z jednej strony gwarantowałoby nieodwracalność procesu umierania, z drugiej zaś umożliwiałoby pobranie przydatnych do transplantacji narządów. „Aby osoba była uważana za zmarłą jest wystarczające stwierdzenie śmierci mózgowej dawcy, która polega na nieod­wracalnym ustaniu wszystkich funkcji mózgu. Gdy całkowita śmierć mózgu jest stwierdzona z pewnością, to znaczy po odpowiedniej weryfikacji, można przystąpić do pobrania narządów, jak również do sztucznego zastąpienia funkcji organizmu, by zachować przy życiu funkcje narządów ze względu na przeszczep”.

Objawami śmierci mózgowej są:

  1. Zapis EEG (elektroencefalografu) oraz brak refleksu bólowego,
  2. brak odruchu wymiotnego i kaszlowego,
  3. brak odruchu źrenic oka,
  4. brak odruchu rogówkowego oka,
  5. brak odruchu termicznego,
  6. brak odruchu oczno-mózgowego (przy gwałtownym obrocie głowy człowieka gałka oczna się nie rusza).

Śmierć mózgowa wraz z towarzyszącymi jej symptomami jest dowodem nieodwracalnego zaniku funkcji życiowych. Mimo to w ostatnim okresie pojawiają się wątpliwości dotyczące tego kryterium. Najpierw podnosi się kwestię woluntarystycznego określenia granicy życia związanego ze śmiercią mózgową podczas gdy inne procesy życiowe jeszcze trwają. Czy można śmierć człowieka sprowadzać wyłącznie do obumarcia wyższych centrów systemu nerwowego?. Z resztą nie pozostawiające wątpliwości stwierdzenie śmierci po­przez analizę zapisu encefalograficznego jest możliwe dopiero wtedy, gdy obserwacja następuje dwukrotnie w odległości czasowej sześciu godzin. Po takim okresie oczekiwania serce zmarłego nie nadaje się już do przeszczepu, podczas gdy inne organy przy obecności wymuszonych funkcji wegetatywnych mogą być jeszcze transplantowane. W związku z tym niektórzy stawiają pytanie, czy w ogóle przeprowadzanie transplantacji serca jest etycznie dozwolo­ne, skoro jego pobranie od dawcy może oznaczać faktyczne jego uśmiercenie. Rodzi się również wątpliwość, czy pobieranie narządów od zmarłego bezpośrednio po śmierci mózgowej nie jest związane z odczuwaniem przez niego bólu.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.