Leczenie alkoholizmu

Alkoholika leczy się środkami chemicznymi i psychicznymi, najczęściej stosuje się obydwa sposoby Konieczna jest tutaj całkowita abstynencja. Alkoholik nie może pić umiarkowanie, musi całkowicie zaprzestać picia.

Sposoby leczenia:

  1. Leczenie środkami farmakologicznymi: esperal, anticol, antabus, todel i inne. Są to środki blokujące w wątrobie wiele układów enzymatycznych, koniecznych do biotransformacji alkoholu etylowego, co prowadzi do powstania aldehydu octowego, który przenikając do mózgu może spowodować śmierć. W procesie terapii po zażyciu tabletki podaje się choremu alkohol, który wywołuje negatywne doznania: ból głowy, duszenie i łomot serca. Tego typu doświadczenie zagrożenia śmiercią ma powstrzymywać uzależnionego od spożywania alkoholu. Alkoholik z zaszytym esperalem ma świadomość dwóch możliwości wyboru – albo całkowitą abstynencję, albo śmierć. Leczenie tego typu musi być prowadzone pod opieką lekarza. Do leczenia takimi środkami trzeba zgody chorego. Leki te są tylko półśrodkiem, zawsze trzeba poznać przyczynę alkoholizmu, aby ją następnie usunąć. Droga do trzeźwości alkoholika wiedzie przez odbudowanie zdrowej osobowości.
  2. Leczenie hipnozą polega na poznaniu struktury osobowości chorego i jego kompleksów, które są związane z cho­robą lub go do niej doprowadziły. Przy pomocy kolejnych seansów hipnotyzer stara się tak wpłynąć na chorego, aby złagodzić jego kompleksy i uniezależnić rozwiązywanie jego problemów od alkoholu. Proces ten ma na celu odbudowanie pozytywnych cech osobowości (np. przełamanie lęku).

Czynniki wspierające terapię. Do czynników wspierających tera­pię należy współpraca z rodziną uzależnionego, jego udział w róż­nych grupach spotkań. Warto podkreślić, że zakłady lecznicze zorientowane religijnie mają lepsze wyniki w terapii alkoholików. Ich oddziaływanie polega na budzeniu nowych zainteresowań, dostarczaniu innych bodźców wywołujących głębokie przeżycia, które zastąpią alkoholowe, w oparciu o nadprzyrodzoną siłę i uzna­nie nowych wartości. Szczególną skuteczność przypisuje się grupom abstynenckim AA, które proponują terapie oparta o przejście tzw. 12 kroków.

Alkoholika leczy się środkami chemicznymi i psychicznymi, najczęściej stosuje się obydwa sposoby Konieczna jest tutaj całkowita abstynencja. Alkoholik nie może pić umiarkowanie, musi całkowicie zaprzestać picia.

Sposoby leczenia: 1) Leczenie środkami farmakologicznymi: esperal, anticol, antabus, todel i inne. Są to środki blokujące w wątrobie wiele układów enzymatycznych, koniecznych do bio- transformacji alkoholu etylowego, co prowadzi do powstania aldehydu octowego, który przenikając do mózgu może spowodować śmierć. W procesie terapii po zażyciu tabletki podaje się choremu alkohol, który wywołuje negatywne doznania: ból głowy, duszenie i łomot serca. Tego typu doświadczenie zagrożenia śmiercią ma powstrzymywać uzależnionego od spożywania alkoholu. Alkoholik z zaszytym esperalem ma świadomość dwóch możliwości wyboru – albo całkowitą abstynencję, albo śmierć. Leczenie tego typu musi być prowadzone pod opieką lekarza. Do leczenia takimi środkami trzeba zgody chorego. Leki te są tylko półśrodkiem, zawsze trzeba poznać przyczynę alkoholizmu, aby ją następnie usunąć. Droga do trzeźwości alkoholika wiedzie przez odbudowanie zdrowej osobowości[1] 2) Leczenie hipnozą polega na poznaniu struktury osobowości chorego i jego kompleksów, które są związane z cho­robą lub go do niej doprowadziły. Przy pomocy kolejnych seansów hipnotyzer stara się tak wpłynąć na chorego, aby złagodzić jego kompleksy i uniezależnić rozwiązywanie jego problemów od alkoholu. Proces ten ma na celu odbudowanie pozytywnych cech osobowości (np. przełamanie lęku).

Czynniki wspierające terapię. Do czynników wspierających tera­pię należy współpraca z rodziną uzależnionego, jego udział w róż­nych grupach spotkań. Warto podkreślić, że zakłady lecznicze zorientowane religijnie mają lepsze wyniki w terapii alkoholików. Ich oddziaływanie polega na budzeniu nowych zainteresowań, dostarczaniu innych bodźców wywołujących głębokie przeżycia, które zastąpią alkoholowe, w oparciu o nadprzyrodzoną siłę i uzna­nie nowych wartości. Szczególną skuteczność przypisuje się grupom abstynenckim AA, które proponują terapie oparta o przejście tzw. 12 kroków[2].



[1]    Por. T. Kulisiewicz, Zespół uzależnienia alkoholowego. Rozpoznanie i leczenie, Warszawa 1984.

[2]    H. Rak, A jednak może być pokonany. Ruch anonimowych alkoholików a czło­wiek uzależniony, Kraków 1993, 28n.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.