Naruszenie integralności ciała

  • Okaleczenie

Przez okaleczenie należy rozumieć pozbawienie integralnej części ciała, mającej własną funkcję, np. amputacja ręki, nogi, wyjęcie oka itp. Oddanie krwi, ze względu na brak stałych następstw, nie jest traktowane jako okaleczenie. Okaleczenie siebie lub kogoś innego wprost jest rzeczą niegodziwą, chyba że zachodzi konieczność ratowania dobra całości organizmu własnego lub cudzego (transplantacja). Okaleczenie zamierzone ubocznie również nie jest moralnie godziwe, chyba, że zachodzi słuszna przyczyna. Znaczne okaleczenie siebie lub drugiego stanowi poważne naruszenie porządku moralnego, ponieważ łamie ono podstawowe prawo każdego człowieka do integralności swojego ciała.

Zakaz okaleczenia samego siebie wypływa również z racji religijnych. Antropologia chrześcijańska ukazuje człowieka jako tego, który nie jest panem swego ciała, podobnie jak nie jest panem swojego życia. Bowiem życie i ciało zostały mu przekazane przez Boga za pośrednictwem rodziców jako dar. Człowiek nie może dysponować nimi w sposób całkowicie dowolny. Może ich jedynie używać zgodnie z zasadami wynikającymi z prawa naturalnego. Dlatego też tylko w przypadku, gdy jest to konieczne, tzn. dla ocalenia swego życia, człowiekowi wolno się zgodzić na amputację członków. Dla ocalenia bowiem całej osoby wolno poświęcić część ciała (zasada całości).

  • Kastracja i sterylizacja

Szczególny rodzaj okaleczenia człowieka stanowi pozbawienie go integralności cielesnej przez kastrację (usunięcie gruczołów płcio­wych: jąder, jajników) lub zdolności zapłodnienia przez sterylizację (przecięcie albo podwiązanie jajowodu lub nasieniowodu). Obecnie kastracja dokonywana jest bardzo rzadko. Dawniej jednak stosowano ją często i to zarówno w postaci represyjnej, za wykroczenia zwłaszcza seksualne, jak też w postaci prewencyjnej, w różnych celach. W czasach dzisiejszych częściej natomiast można się spotkać z wymienioną wyżej sterylizacją która przy zachowaniu gruczołów płciowych i organów uzdalniających do aktu seksualnego, eliminuje jednak możliwość zapłodnienia. Sterylizacja może być dokonana zarówno na osobie męskiej jak i żeńskiej.

Już przed II wojną światową stosowano w wielu krajach tzw. sterylizację eugeniczną czyli mającą na celu wyłączenie szkodli­wych elementów w biopsychicznej masie dziedzicznej społeczności. W niektórych państwach wprowadzono prawa o fakultatywnej, w innych zaś nawet o przymusowej, sterylizacji określonych członków społeczeństwa. W szczególności zaś chodziło o tzw. jednostki zwy­rodniałe i nieuleczalnie chore psychicznie. Sterylizacja przymu­sowa stosowana była w Niemczech, głównie pod pozorem wskazań eugenicznych, po dojściu do władzy hitlerowskiego reżimu. Już 15.1. 1935 r. faszystowskie pismo Volkischer Beobachter donosiło, że w Niemczech poddanych zostało sterylizacji 410.600 osób (w tym aż 200.000 upośledzonych umysłowo, 80.000 schizofreników, 60.000 epileptyków, 20.000 chorych na manię depresyjną 16.000 dziedzicznie głuchych, 10.000 alkoholików, 20.000 obarczonych ciężkimi defektami fizycznymi itp).

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.