Skażenie środowiska

Do skażenia środowiska zaliczamy zanieczyszczenie wody, powietrza i gleby produktami chemicznymi, radioaktywnymi a nawet organicznymi, które negatywnie wpływają na przyrodę i szkodzą zdrowiu człowieka. Do czynników takich można zaliczyć także fale elektromagnetyczne i hałas. Ludzie żyjący w skażonym środowisku, poddani szkodliwemu oddziaływaniu ubocznych zjawisk cywili­zacyjnych, zapadają na rozliczne choroby organiczne, funkcjonalne i nerwowe.

Skażenie środowiska jest następstwem świadomego i nieświa­domego zachowania się człowieka w danym mu do administrowania świecie. Niektórzy uważają że skażenie środowiska jest konsekwen­cją judeo-chrześcijańskiej postawy wobec świata, która wyrasta z biblijnego polecenia: „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; abyście panowali nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi” . Zapomina się jednak o tym, że Biblia nie tylko daje człowiekowi stworzonemu na obraz Boga uprzywilejowane miejsce i rolę w świecie, ale też określa jego zadania. Nie chodzi tu tylko o podbijanie przyrody i panowanie nad światem. Celem uprzywilejowanej roli człowieka w świecie jest to, „aby uprawiał go i doglądał”. Zamiast postawy domi­nacji, winien on przyjąć postawę partnerstwa wynikającego z posza­nowania wszelkich form życia i z poczucia odpowiedzialności za życie na ziemi w ogóle, w tym również za swoje własne.

Obowiązek dbania o zachowanie naturalnego środowiska spoczy­wa przede wszystkim na władzach państwowych i samorządowych. Odpowiedzialność za stan naturalnego środowiska spoczywa rów­nież na podmiotach życia gospodarczego, zarówno tych wielkich, obejmujących swoim działaniem cały kraj, jak i małych, aż do in­dywidualnych gospodarstw rolnych włącznie. Również poszczególni obywatele ponoszą w tej dziedzinie odpowiedzialność proporcjo­nalną do swoich możliwości.

Odpowiedzialność ta powinna prowadzić poszczególnych ludzi do:

  1. oddziaływania społecznego poprzez wybór odpowiednich władz państwowych i samorządowych oraz kształtowanie właściwej opinii publicznej, sprzyjającej trosce o zachowanie naturalnego środowisko;
  2. dbałości we własnym zakresie o środowisko poprzez np. oszczędzanie energii i inne właściwe zachowania.

Niestety, świadomość koniecznej troski o na­turalne środowisko umożliwiające wysoką jakość życia jest wciąż jeszcze ograniczona. O ile świadomość ta poprawia się w wymiarze społecznym, o tyle w wymiarze indywidualnym jest ona jeszcze na bardzo niskim poziomie. Troska o naturalne środowisko jest nakazem chwili. Wyrasta ona z dobrze rozumianego własnego dobra oraz z szacunku dla życia i zdrowia innych.

O tym, że troska o naturalne środowisko jest zagadnieniem etycznym wielkiej wagi, świadczy podjęcie tego problemu w nowym Katechizmie Kościoła Katolickiego, który domaga się respektowania integralności stworzenia dając za wzór w tym względzie św. Franciszka i Filipa Neri.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.