Wartość dobra wspólnego

Troska o zachowanie naturalnego środowiska i ocalenie ziemskie­go ekosystemu domaga się odejścia od indywidualizmu i większego akcentowania znaczenia dobra wspólnego. Takie zasoby naturalne jak woda i powietrze nie są związane prawem własności jednej osoby. Należą do wszystkich ludzi różnych pokoleń. Ochrona tych dóbr musi być podyktowana dobrem wspólnym, które jest rozumiane jako suma warunków umożliwiających istnienie i rozwój poszcze­gólnym osobom i całej społeczności. Pojęcie dobra wspólnego uka­zuje współzależność istnienia i rozwoju poszczególnych ludzi i całego społeczeństwa. Dbając o dobro wspólne, każdy równocześnie zapewnia lepsze warunki życia tak sobie, jak też innym. Świadomość tej zależności może wpłynąć istotnie na zachowania proekologiczne.

Naturalne zasoby i środowisko muszą być traktowane jako dobro wspólne obecnych i przyszłych pokoleń, umożliwiające im życie i rozwój. Nadmierna eksploatacja tych zasobów przez pokolenie ży­jące obecnie, „używanie ich tak, jakby były niewyczerpalne, z nie­ograniczoną władzą naraża na poważne niebezpieczeństwo możliwość korzystania z nich nie tylko przez obecne pokolenie, ale przede wszystkim przez przyszłe generacje”. Dlatego jest niego­dziwe i musi być napiętnowane.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.