Warunki dokonywania przeszczepów

Transplantacja organów niesie ze sobą wiele problemów moral­nych. Najpierw powstawały wątpliwości, czy w ogóle z etycznego punktu widzenia dopuszczalne są takie zabiegi. Stanowisko Kościoła katolickiego jest w tym względzie pozytywne. KKK wypowiada się na temat przeszczepów w następujący sposób: „Przeszczep narządów jest moralnie nie do przyjęcia, jeśli dawca lub osoby uprawnione nie udzieliły na niego wyraźnej zgody. Jest on natomiast zgodny z prawem moralnym i może zasługiwać na uznanie, jeśli zagrożenia i ryzyko fizyczne i psychiczne ponoszone przez dawcę są pro­porcjonalne do pożądanego dobra u biorcy. Jest rzeczą moralnie niedopuszczalną bezpośrednie powodowanie trwałego kalectwa lub śmierci jednej istoty ludzkiej, nawet gdyby to miało przedłużyć życie innych osób”. Wypowiedź ta odnosi się przede wszystkim do dawcy żywego. Karta Pracowników Służby Zdrowia uzasadnia następująco ten typ transplantacji: „Przeszczepy homoplastyczne, to znaczy takie w których pobranie jest dokonywane na jednostce tego samego rodzaju co biorca, są uprawnione przez zasadę solidarności, która jednoczy istoty ludzkie i przez miłość, która dysponuje do daru wobec cierpiących braci”.

Z punktu widzenia etyki chrześcijańskiej człowiek ma prawo nie tylko do życia, ale również do integralności swojego ciała. Dlatego nie może on sam, ani też nikt inny okaleczać jego ciała. Można to czynić tylko dla ratowania życia, poświęcając w ten sposób część organizmu dla ratowania jego całości. Jest to tzw. zasada całości. Zasada ta stosowana jest także przy uzasadnianiu słuszności samo­okaleczenia celem oddania bliźniemu organu parzystego. Dawca dokonuje tego czynu kierując się miłością i solidarnością z potrzebu­jącym, dzięki czemu doświadcza określonych skutków duchowych, wzrostu ludzkiej i religijnej dojrzałości. Samookaleczenie dawcy usprawiedliwia całość osoby przekraczający jej fizyczny i bio­logiczny wymiar. Warunkiem pobrania organu od żywego dawcy jest jego dobrowolna zgoda, brak niebezpieczeństwa dla jego życia lub tożsamości osobowej oraz istnienie „słusznej i proporcjonalnej racji”. Warunki te dowodzą że człowiek żywy może być wyłącz­nie dawcą organów parzystych (nerka, rogówka oka). W przypadku organów pojedynczych, koniecznych do życia dawcą może być jedynie zmarły.

W przypadku dawcy zmarłego transplantowanych organów pojawiają się dwa podstawowe problemy moralne dotyczące prze­szczepów:

  1. kiedy wolno pobrać dany organ;
  2. komu wolno zadecydować o pobraniu organu.
Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.