Zagrożenie zdrowia i życia w pracy zawodowej

Praca jest powołaniem i obowiązkiem człowieka. Przez nią osoba może się rozwijać, a także zmieniać rzeczywistość otaczającą na lepszą. Już jednak Pius XI w Encyklice Quadragesimo anno pisał: „Praca fizyczna, którą Opatrzność nawet po grzechu pierworodnym chciała mieć narzędziem fizycznego i duchowego rozwoju człowieka, staje się często narzędziem zepsucia; martwa materia wychodzi więc z fabryki uszlachetniona, natomiast człowiek ulega zepsuciu i traci na wartości”. Istotnie, istnieje dziwny paradoks, że coraz doskonalsze są dzieła rąk ludzkich, ludzie natomiast sami stają się nierzadko gorsi. A przecież praca powinna ich rozwijać, udoskonalać. Przemiana świata jest niewątpliwie wartością bezdyskusyjną. Zawsze jednak pozostają aktualne słowa Chrystusa: „Co pomoże człowiekowi, że cały świat pozyska, jeśli na duszy swojej poniesie szkodę?”. Istnieje prawdziwe niebezpieczeństwo zanurzenia się w pracy całkowicie, poddania się ciągłemu wyścigowi o większą wydajność i jakość. Na co jednak przydadzą się najwspanialsze dzieła, skoro ich autor – człowiek, w wyniku nieludzkiej pracy, zgubi cel swojego życia, zdemoralizuje się, wyniszczy zdrowotnie i straci kontakt z najbliższym otoczeniem.

Praca jednak niesie ze sobą nie tylko niebezpieczeństwo demoralizacji, ale także wielkie zagrożenie dla zdrowia i życia. Zagrożenie to może mieć podwójne źródło. Najpierw może ono być związane z wykonywaniem czynności zawodowych w uciążliwych warunkach, przebywaniem w pomieszczeniach o wysokim stężeniu szkodliwych gazów, pyłów, substancji chemicznych, wysokich temperatur, hałasów i wstrząsów. Oddziaływanie tych czynników na pracujących tam ludzi może prowadzić do zaburzenia określonych funkcji organicznych, które po dłuższym okresie czasu mogą się utrwalić w postaci chorób zawodowych. Dostrzegając te zagrożenia wynikające z działalności zawodowej rodzi się pytanie, czy z punktu widzenia etycznego dopuszczalna jest taka praca. Odpowiedź powinna uwzględniać wartość zdrowia i życia każdego człowieka, ale także konieczność źródła utrzymania i społeczną potrzebę wykonywania danej pracy podyktowaną jej wielkim znaczeniem dla funkcjonowania całej gospodarki.

Drugie źródło niebezpieczeństw dla zdrowia i życia w dzia­łalności zawodowej związane jest z brakiem przestrzegania zasad bezpieczeństwa pracy przez pracodawców i pracowników. Brak środków ochronnych oraz koniecznych zabezpieczeń ze strony pracodawców, lekkomyślność ze strony pracowników, prowadzą do licznych wypadków przy pracy. Jak wielki jest to problem, niech świadczą statystyki. W Polsce, w roku 1995 było 112 205 wypadków przy pracy (bez rolnictwa indywidualnego), w tym 624 śmiertelnych. Odpowiedzialność za wypadki przy pracy ponoszą w dużej mierze pracodawcy, którzy z racji oszczędności nie starają się o właściwe bezpieczeństwo pracowników. Często wzrost zagrożenia jest wynikiem niedbałości samych pracowników.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.