Obecna sytuacja prawna w Polsce

Po zmianie ustrojowej w naszym kraju temat aborcji stał się przedmiotem ogólnospołecznej debaty. Coraz większe zainte­resowanie tym zagadnieniem przejawiali także politycy. Po długiej dyskusji Sejm uchwalił 7 stycznia 1993 roku Ustawą o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. Ustawa ta stwierdza w preambule, że „życie jest fundamentalnym dobrem człowieka, a troska o życie i zdrowie należy do podstawowych obowiązków społeczeństwa i obywatela”. Na podstawie tych założeń Ustawa stanowi, że „każda istota ludzka ma od chwili poczęcia przyrodzone prawo do życia”. „Życie i zdrowie dziecka od chwili jego poczęcia pozostają pod ochroną prawa” . W konsekwencji Ustawa postanawia: „Kto powoduje śmierć dziecka poczętego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 2″. „Nie podlega karze matka dziecka poczętego”.

Lekarz nie jest karany za przerwanie ciąży, gdy:

  1. „ciąża stanowiła zagrożenie dla życia lub poważne zagrożenie dla zdrowia matki stwierdzone orzeczeniem dwóch lekarzy”;
  2. gdy śmierć dziecka poczętego nastąpiła wskutek działań podjętych dla ratowania życia lub zdrowia matki;
  3. badania prenatalne wskazują na ciężkie i nieodwracalne uszkodzenie płodu;
  4. zachodzi uzasadnione podejrzenie, że ciąża jest wynikiem czynu zabronionego.

Ustawa z roku 1993 nie zakończyła dyskusji na temat aborcji. Środowiska chrześcijańskie uważały, że jest ona sprzeczna sama w sobie, bo deklaruje ochronę każdego dziecka i równocześnie pozwala na aborcję. Ponadto dopuszcza zalegalizowane morderstwo. Środowiska antykościelne uważają Ustawę za zbyt restrykcyjną skierowaną przeciwko kobiecie, i dążą do jej nowelizacji. W prasie codziennej pojawiły się anonsy o turystyce aborcyjnej do sąsiednich krajów, gdzie ustawodawstwo jest bardziej liberalne.

Dnia 30 sierpnia 1996 Sejm przyjął Ustawą o warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. Artykuł tej Ustawy określa, że:
  • Przerwanie ciąży może być dokonane wyłącznie przez lekarza, w przypadku gdy:
  1. ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej,
  2. badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nie­odwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu,
  3. zachodzi uzasadnione podejrzenie, że ciąża powstała w wyniku czynu zabronionego,
  4. kobieta ciężarna znajduje się w ciężkich warunkach życiowych lub trudnej sytuacji osobistej.
  • W przypadkach określonych przerwanie ciąży jest dopuszczalne do chwili osiągnięcia przez płód zdolności do samodzielnego życia poza organizmem kobiety ciężarnej; w przypadku, jeżeli od początku ciąży nie upłynęło więcej niż 12 tygodni. Do przerwania ciąży wymagana jest pisemna zgoda kobiety ciężarnej, w przypadku zaś małoletniej lub kobiety ubezwłasnowolnionej – wymagana jest pisemna zgoda jej przedstawiciela ustawowego. Kobietom objętym ubezpieczeniem społecznym przysługuje prawo do bezpłatnego przerwania ciąży.
Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.