Pomiędzy kulturą śmierci a kulturą życia

Jan Paweł II uważa, że we współczesnych społeczeństwach dokonuje się walka między „kulturą życia a kulturą śmierci”. Wszyscy współcześni są świadkami i zarazem uczestnikami tej walki. Dlatego każdy chrześcijanin i każdy odpowiedzialny człowiek ma obowiązek opowiedzenia się po stronie życia.

Obrona i promocja życia ukazana jest w encyklice jako podsta­wowe ludzkie zadanie zlecone przez Boga każdemu człowiekowi. Zadanie to, według autora encykliki, wynika z podobieństwa człowieka do Boga i powołania człowieka do udziału w panowaniu Stwórcy nad światem. Udział człowieka w panowaniu Boga ujawnia się „w szczególnej odpowiedzialności, jaka została mu powierzona w odniesieniu do życia prawdziwie ludzkiego. Naj­wznioślejszym przejawem tej odpowiedzialności jest przekazywanie życia przez akt zrodzenia, dokonany przez mężczyznę i kobietę w małżeństwie”. Ponieważ powołanie do służby życiu i obo­wiązek jego obrony wyrastają z przesłanek antropologicznych, dlatego mają one charakter powszechny; dotyczą każdego człowieka i każdej sytuacji. Są one ważne zwłaszcza wtedy, „gdy życie jest szczególnie słabe i bezbronne”. Prawnonaturalne podsta­wy powołania i obowiązku służby życiu wydają się być dla Jana Pawła II godne wyjątkowej uwagi, ponieważ zwraca się on do wychowawców, nauczycieli, katechetów i teologów, aby w swojej działalności podkreślali „racje antropologiczne, które uzasadniają i umacniają szacunek dla każdego życia”. Pomoże to, jego zdaniem, odkryć niewierzącym prawdę o człowieku a także ułatwi dialog z nimi.

Chociaż obrona i promocja życia jest obowiązkiem każdego człowieka, to jednak papież zwraca się o współpracę przede wszystkim do członków Ludu Bożego. Obowiązek służby życiu wynika również, według Jana Pawła II, z przynależności do Kościoła i ma równocześnie charakter wspólnotowy i indywidualny. Autor encykliki uważa, że cały Kościół jest zobowiązany do służenia życiu i głoszenia prawdy o życiu. Jego zdaniem, Kościół w zaistniałej sytuacji nie może milczeć, ponieważ jest „ludem życia i służy życiu”. U schyłku ubiegłego stulecia Kościół zdecydowanie bronił praw robotników. Dzisiaj pojawiają się nowe formy niesprawiedliwości i zagrożone są podstawowe prawa innej kategorii osób, szczególnie dzieci nie narodzonych. W tej sytuacji „Kościół poczuwa się do obowiązku użyczenia z tą samą odwagą swego głosu tym, którzy głosu nie mają”.

Encyklika będąc owocem współpracy episkopatów wszystkich krajów świata, jest „stanowczym i jednoznacznym potwierdzeniem wartości ludzkiego życia i jego nienaruszalności” wypowiadanym w imieniu całego Kościoła, i wzywa w żarliwy sposób w imię Boże wszystkich i każdego: szanuj, broń, miłuj życie i służ życiu – każdemu życiu ludzkiemu! Tylko na tej drodze znajdziesz sprawiedliwość, rozwój, prawdziwą wolność, pokój i szczęście”.

Jan Paweł II zwraca się w żarliwym apelu do wszystkich ludzi dobrej woli, do poszczególnych osób, grup zawodowych i rodzin o utrwalanie kultury życia. Papież ukazuje najpierw inicjatywy już podejmowane dla niesienia pomocy najsłabszym i najbardziej bezbronnym. Wskazuje na rodziny, które otwierają swoje domy na przyjęcie innych dzieci. Godne odnotowania są także wysiłki zmierzające do budzenia świadomości i wpływania na prawodawstwo. Doceniając te pozytywne działania, autor encykliki wskazuje na nie jako na modele postępowania mogącego służyć ochronie i promocji życia.

Papież zwraca się o współpracę do biskupów, kapłanów, ka­techetów i wychowawców o wierność Ewangelii życia. Służbie zdrowia przypomina o aktualności przysięgi Hipokratesa zobowiązującej do szacunku dla życia ludzkiego. Politycy i przed­stawiciele władz publicznych są przez niego wezwani do budowania społeczeństwa broniącego i promującego godność i życie każdej osoby. Najważniejsza odpowiedzialność za obronę życia spoczywa jednak na rodzinie, która jest powołana do „głoszenia, wysławiania i służenia Ewangelii życia”. Jest ona przecież prawdziwym sanktuarium życia.

Wśród zadań szczegółowych Jan Paweł II proponuje, aby corocznie w każdym kraju obchodzono Dzień Życia mający na celu budzenie wrażliwości na wartość ludzkiego życia w każdym momencie i w każdej kondycji. Szczególne miejsce wśród tych wszystkich działań papież przypisuje budzeniu świado­mości moralnej. „Zjawiskiem szczególnie ważnym jest ożywienie refleksji etycznej wokół życia: powstanie i coraz szerszy rozwój bioetyki sprzyja refleksji i dialogowi – między wierzącymi i nie­wierzącymi, a także między wyznawcami różnych religii – o pod­stawowych problemach etycznych związanych z ludzkim życiem”.

Wreszcie Jan Paweł II wzywa wszystkich, by poprzez mobilizację sumień i wysiłek etyczny realizować „wielką strategię obrony życia” i wspólnie budować nową kulturę życia.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.