Przerywanie ciąży

 

  • Wybrane zagadnienia historyczne

 

Przerywanie ciąży było znane i praktykowane w czasach zamierzchłych. Już Hipokrates umieścił w swojej przysiędze tekst wymierzony przeciwko temu procederowi. Od tamtych czasów aż do naszych dni spędzanie płodu stosuje się częściej lub rzadziej. W Polsce obowiązywała przez dziesiątki lat ustawa sejmowa z dnia 27 IV 1956 roku dopuszczająca przerywanie ciąży do 12 tygodnia w trzech przypadkach: ze wskazań lekarskich (około 1% zabiegów), przy trudnych warunkach życiowych kobiety ciężarnej (około 99% zabiegów), przy uzasadnionym podejrzeniu, że ciąża jest wynikiem przestępstwa. Praktycznie więc zabieg został uzależniony od woli kobiety ciężarnej. Wystarczyło bowiem jej ustne zeznanie o trudnej sytuacji, aby zabieg został dokonany. W uzasadnieniu tej ustawy mówiło się, że przerwanie ciąży jest złem koniecznym, które należy wyplenić, jeżeli tylko zaistnieją ku temu warunki. Faktycznie jednak legalizacja przerywania ciąży miała zmniejszyć przyrost naturalny a przez to rozwiązać problem demograficzny (mieszkania, miejsca pracy, itd.). Środowiska prze­ciwne aborcji podnosiły negatywne skutki biologiczne, psychiczne (syndrom poaborcyjny) i społeczne interrupcji. Inicjatorom ustawy z roku 1956 zarzucano się woluntaryzm i brak perspektywicznego patrzenia.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.