Godność osoby ludzkiej

Podstawą aksjologiczną tego prawa jest godność osoby ludzkiej, miara zaś określająca treść praw i obowiązków zawarta jest w strukturze osoby, która jawi się jako cielesna i duchowa, rozumna, wolna, zdolna do komunikowania się i tworzenia wspólnoty z in­nymi osobami. Prymat osoby wyrastający z jej niezwykłości i wro­dzonego dostojeństwa utożsamiającego się z jej godnością domaga się właśnie, aby osoba ludzka była „zasadą podmiotem i celem wszystkich urządzeń społecznych”. Sformułowanie to oznacza, że Sobór Watykański II traktuje osobę ludzką jako podstawowe źródło zobowiązania moralnego. To traktowanie osoby ludzkiej jako źródła normatywności (redukcja personalistyczna) charakterystyczne jest nie tylko dla Vaticanum II, ale także dla papieży okresu posoboro­wego oraz licznych moralistów i przedstawicieli etyki chrześcijań­skiej. Na szczególną uwagę zasługują w tym względzie dokumenty opublikowane przez papieża Jana Pawła II. Już w pierwszej swojej encyklice Redemptor hominis ukazuje on godność człowieka, jako źródło zobowiązania dla Kościoła: „Jeśli bowiem (…) człowiek jest drogą codziennego życia Kościoła, musi ten Kościół nieustannie być świadomy tej godności syna Bożego przybrania, jaką człowiek ma w Chrystusie od Ducha Świętego, tego przeznaczenia do łaski i chwały, jakie stało się jego udziałem przez wszystko, co składa się na jego życie na tej ziemi”. Tę rolę człowieka i jego godności potwierdza Jan Paweł II w encyklice Centesimus annus, w której powtarza, że „człowiek jest drogą Kościoła”.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.