Hastings Center

Uniwersytety amerykańskie przed rokiem 1967 nie podejmowały systematycznej refleksji nad zagadnieniami etyki medycznej. Problematyka ta była jednak znana uczelniom katolickim, w tym papieskim uniwersytetom rzymskim, jako tzw. medycyna pastoralna. W roku 1967, stanowy uniwersytet w Pensylwanii, otwarł, jako jeden z pierwszych w USA, Wydział Nauk Humanistycznych, prze­znaczony dla studentów medycyny. Zagadnienie ludzkich wartości w medycynie zaczęło także interesować w owym czasie niektórych polityków waszyngtońskich. W tym samym roku utworzono w USA Narodowy Instytut Zdrowia (National Institute of Health), podejmujący kwestie dotyczące zdrowia społecznego. W takim to kontekście społecznym i naukowym został założony w roku 1969 instytut badawczy znany w świecie pod nazwą Hastings Center, w którym ludzie zainteresowani etyką ogólną mogli spotkać się z ekspertami w dziedzinie medycyny, aby podejmować w dyskusjach zagadnienia humanistyczne w naukach medycznych. To centrum badawcze rozpoczęło wydawać od czerwca 1971 roku pismo zatytułowane Hastings Center Report, które odegrało ogromną rolę w powstaniu bioetyki, ponieważ było cytowane w mass mediach a także służyło jako pomoc dla wykładowców bioetyki. O rozwoju tego ośrodka bioetycznego świadczy fakt, że na początku współpracowało z nim zaledwie kilku uczonych, w roku 1973 było ich już 300. Dziś natomiast ośrodek ten liczy około 15 tysięcy członków, z których około 1500 jest wykładowcami wyższych uczelni. Twórcami Hastings Center byli: Daniel Callahan, filozof wychowania i psychiatra, dr Gaylin.

Statut Instytutu w Hastings stawiał przed nim trzy cele:

  1. obserwować i badać pod względem etycznym, prawnym i spo­łecznym najważniejsze problemy wyrastające z rozwoju medy­cyny i biologii;
  2. stymulować i pomagać wyższym uczelniom w tworzeniu pro­gramów nauczania etyki i nauki życia;
  3. dostarczać informacji instytucjom publicznym, prawnym i poli­tycznym na ich prośbę.

Chociaż Instytut zajmował się wieloma zagadnieniami (np. poli­tyka sanitarna, medycyna pracy, etyka zawodowa, międzynarodowa polityka w zakresie zdrowia), w centrum zainteresowania była bioetyka i na tym polu dokonane zostały największe osiągnięcia. Centrum dostarczyło podstawowych kryteriów pozwalających stwierdzić fakt śmierci. Instytut nie prowadził działalności akade­mickiej, jednak podejmowane były w jego ramach organizacyjnych różne formy dydaktyki. Najbardziej znaną formą był program dla prowadzących badania i uczonych z wyższymi stopniami uniwersy­teckimi trwający od 2-6 tygodni, wprowadzający w problematykę bioetyczną poprzez uczestnictwo w działalności Instytutu.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.