Sposoby uzasadniania norm w bioetyce

Uzasadnianie norm moralnych w systemach etyki normatywnej jest zagadnieniem fundamentalnym. Uważa się nawet, że etyka sprowadza się głównie do uzasadniania reguł postępowania. Jeżeli bowiem koncentruje się ona na formułowaniu wskazań, które mają regulować ludzkie życie, a przy tym żąda, aby wskazania te były bezwzględnie przestrzegane, to jej elementarnym zadaniem jest ukazać racje, dla których owe reguły postępowania w ogóle obowiązują oraz dlaczego obowiązują one w sposób konieczny. Uzasadnianie zatem polega na ukazywaniu racji przemawiających za przyjęciem głoszonych norm moralnych, racji świadczących o tym, że normy te są słuszne i obowiązujące. Wśród wielu sposobów argumentowania na rzecz głoszonych norm moralnych, w praktyce najczęściej stosowane bywa odwoływanie się do uznanego autoryte­tu, wskazywanie na wymogi struktury osoby ludzkiej i egzystencji chrześcijańskiej.

Każda głoszona norma moralna powinna być uzasadniona. Dotyczy to także norm bioetycznych. Ponieważ normy bioetyczne kierowane są do całego społeczeństwa i wszyscy obywatele powinni je respektować, dlatego racje zobowiązujące do ich zachowania muszą być oczywiste dla wszystkich uczestników życia społecznego. W społeczeństwie pluralistycznym jest bardzo trudno znaleźć racje przemawiające do każdego człowieka.

Bioetyka jest częścią etyki ogólnej w odniesieniu do ludzkiego życia i zdrowia, w wymiarze indywidualnym i społecznym. Dlatego kryteria bioetyki zależą zawsze od filozoficznych i antropologicz­nych założeń danego systemu etycznego. Istnieje wiele sposobów uzasadniania wymagań w dziedzinie ochrony i promocji zdrowia oraz życia.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.