Uzasadnianie religijne przez odwoływanie się do Boga jako źródła życia

Szukając kryteriów umożliwiających dokonywanie ocen i normo­wanie działań w dziedzinie życia ludzkiego, można odwoływać się bezpośrednio do tych wypowiedzi Objawienia, które wskazują na świętość życia i jego nienaruszalność. Encyklika Evangelium vitae ukazuje Boga jako dawcę i obrońcę życia, który domaga się stanowczo jego ochrony w przykazaniu Nie zabijaj  i zapowiada, że upomni się o życie człowieka. Zobowiązuje to wszystkich wierzących, którzy tworzą Kościół będący ludem życia do służby życiu.

Zjawisko życia jawi się nam jako tajemnica. Można co najwyżej opisać jego właściwości, natomiast niedostępna jest wciąż jego istota. Życie w sensie zjawiskowym – jest to sposób istnienia i funkcjonowania organizmu charakteryzujący się takimi cechami jak: zdolnością przyswajania substancji z zewnątrz, wzrostu i rozmna­żania się. Życie rozumiane jako okres czasu pomiędzy początkiem i końcem istnienia organizmu prowadzi do pytania o jego przyczynę, pochodzenie, powstanie, przebieg, koniec i cel. Nauki biologiczne nie są w stanie udzielić ostatecznej odpowiedzi na te pytania. Jest to bowiem raczej problem natury ontologicznej niż naukowo-przyrodniczy. Według Biblii źródłem życia jest Bóg. Samo zaś życie należy rozumieć jako Jego dar. Życie pojawia się w ostatniej fazie stworzenia, jako jego ukoronowanie. Najdoskonalszą formą życia biologicznego jest życie człowieka. Jest to bowiem życie istoty cielesno-duchowej będącej Obrazem Boga, istoty rozumnej, wolnej i odpowiedzialnej. Ponieważ życie jest podstawą istnienia człowieka, dlatego uznawane jest za szczególną wartość i chronione przez normę moralną Me zabijaj.

Jan Paweł II uważa, że życie ludzkie jest wartością, ponieważ różni się jakością od każdej innej formy życia. Ponieważ jest ono życiem istoty rozumnej i wolnej, dlatego odbija się w nim wielkość i godność samego Stwórcy,. Ze względu na te racje „wszystko w rzeczywistości stworzonej jest ukierunkowane ku człowiekowi i jemu poddane”. Wyjątkowość życia ludzkiego podnosi Biblia w opisie stworzenia, gdy mówi, że człowiek został stworzony na obraz i po­dobieństwo Boże. To boskie pochodzenie życia ludzkiego świadczy o jego godności, ale także wyjaśnia jego ukierunkowanie ku nieśmiertelności i niezaspokojenie człowieka, „dopóki jedynym punktem odniesienia jest świat roślinny i zwierzęcy”. Życie ludzkie jest życiem istoty powołanej do współistnienia i współdziałania z Bogiem, do partycypowania w Jego miłości, do partycypowania w życiu wiecznym, które jest życiem Boga i życiem synów Bożych. Godność życia ludzkiego wynika zatem z jego pochodzenia od Boga i jego przeznaczenia do komunii z Bogiem.

Encyklika Evangelium vitae uzasadnia również wartość ludzkiego życia przez ukazanie, że jest ono jedyną możliwością realizowania siebie, nawiązywania relacji z innymi i budowania wspólnoty.

Przedstawione wyżej przesłanki mówiące o wartości życia są równocześnie podstawą zasady jego nienaruszalności. Życie ludzkie jest święte i nienaruszalne, „ponieważ od samego początku domaga się stwórczego działania Boga i pozostaje na zawsze w specjalnym odniesieniu do Stwórcy, jedynego swego celu. Sam Bóg jest Panem życia, od jego początku aż do końca. Nikt, w żadnej sytuacji, nie może rościć sobie prawa do zniszczenia niewinnej istoty ludzkiej”.

Nowy Testament podkreśla dynamiczny charakter doczesnego życia ludzkiego. Jest to jedyny i niepowtarzalny czas pozostawania w relacji z Bogiem, czas oczekiwania i przygotowania życia wiecznego. Słusznie więc życie może być nazwane wartością przerastającą każdą cenę. Jezus otacza szacunkiem doczesne życie ludzkie, leczy chorych i przywraca życie umarłym. Chociaż teologia Nowego Testamentu preferuje życie wieczne będące udziałem w bycie zmartwychwstałego Chrystusa, to jednak docenia ona również życie doczesne. Również między­narodowa społeczność ludzka potwierdziła wrodzone człowiekowi prawo do życia w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka ONZ.

Pojawiające się obecnie tendencje do zrównania życia ludzkiego z każdą inną formą życia biologicznego i uzależnianie jego wartości od wkładu do ogólnej sumy rozwoju i szczęścia ludzkości, negują osobowy charakter bytu ludzkiego, odmienność natury człowieka od innych stworzeń. Tendencje te nie dają się pogodzić z chrześci­jańską koncepcją człowieka i życia. Sprzeciwiają się one również humanistycznej tradycji europejskiej kultury. Utylitarystyczne traktowanie ludzkiego życie i jego wartościowanie wyłącznie w aspekcie przydatności społecznej, sprowadza człowieka do roli środka służącego do osiągania celu. Odbiera mu prawo bycia traktowanym zawsze i wszędzie jako cel wszelkich działań.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.